Wirtualni doradcy na Pomorzu

- Dzień dobry. Jestem Hubert, a Ty jak masz na imię? - widzę na ekranie monitora.
- Maciek - odpowiadam.
- Cześć Maciek. W czym mogę Ci pomóc? - pada pytanie.
- Która godzina? - odpowiadam.
- Za pięć dwunasta. Jestem doradcą klientów grupy Ergo Hestia. Chętnie przedstawię Ci naszą ofertę - mówi Hubert.
Wirtualny szatyn
Na pierwszy rzut oka Hubert ma 29 - 30 lat. Jest elegancko ubranym szatynem. Podoba się kobietom. Doskonały materiał na doradcę klienta lub przedstawiciela handlowego. Pewnie mógłby wykonywać jeszcze dziesiątki innych zawodów, gdyby... nie istniał tylko w wirtualnej rzeczywistości. Hubert jest lingubotem, czyli postacią, którą stworzyli programiści, a cały sztab ludzi zajmował się jego wykształceniem. Linguboty to jeszcze nowość na polskich stronach internetowych. Jednak wszystko wskazuje na to, że będą one coraz częściej pojawiać się na ekranach naszych komputerów. Huberta można spotkać na stronie internetowej ubezpieczyciela, a jego koledzy i koleżanki rozjechali się zaś po niemal całym świecie i także zatrudniani są w wielkich koncernach, a nawet ministerstwach czy znanych klubach sportowych (tak jest na przykład w Niemczech). Tłumaczą, słuchają, wyjaśniają, próbują doradzać. Jednym słowem prawdziwi przyjaciele. Nigdy nie są zmęczeni, cały czas starają poszerzać się swoją wiedzę. Wróćmy jednak do Huberta.
Działa jak magnes
- Na jaki temat chcesz teraz ze mną porozmawiać? - pyta Hubert.
- O tobie - oznajmiam.
Hubert narodził się w Polsce - dokładniej w Trójmieście - za sprawą Fido Interactive, firmy zajmującej się wprowadzaniem lingubotów w dorosłe życie. Zanim znalazł swą pierwszą w życiu pracę był do niej przygotowywany przez cztery miesiące. Programiści uczyli go rynku usług ubezpieczeniowych i rozmów z potencjalnymi klientami. Dzięki nim stał się w pełni wykwalifikowanym pracownikiem, który z łatwością nawiązuje kontakt z ludźmi. Teraz na internautów działa jak magnes. Wchodzą oni w sieć, aby porozmawiać z Hubertem.
- Czy chcesz jeszcze ze mną o czymś porozmawiać? - pada pytanie.
- Nie, to już chyba wszystko. Dziękuję - kończę rozmowę.